Een superweekend

 

Een superweekend

Terwijl ik de verhuisdozen één voor één vul met allerhande spullen, denk ik steeds weer terug aan de mooie dagen waarop Oosterkerkgemeente en ik afscheid van elkaar namen. De computer is gelukkig nog aangesloten. Dus ik kan enkele van mijn gevoelens en gedachten opschrijven als laatste bijdrage voor de Kerkentrommel.

Wat was het afscheid indrukwekkend, feestelijk en soms ook ontroerend. Vrijdagavond zaten Paul en ik op ons paasbest te wachten. We zouden worden opgehaald. Toen de bel ging en wij naar beneden liepen, stond de eerste verrassing klaar: een ‘Snoek’ uit 1968 bracht ons naar de Oosterkerk. Omdat Johan wat vroeg was en geacht werd om precies 19.30 uur te arriveren, maakte hij een extra rondje. We zweefden als het ware over de wegen. Nee, tegen de vering van deze oldtimer kan mijn Toyota niet op.

Bij de kerk wachtte het organiserend comité, die alles tot in de puntjes had geregeld. Er volgde namelijk een geweldige avond, waarin komische duo ‘Marja & Maartje’ voor de rode draad zorgde. Zij ruimden zogenaamd mijn studeerkamer op en stuitten zo op allerlei mensen en activiteiten uit de elf jaar dominee-zijn in Hoogeveen Oost. Andere terugkerende thema’s: de door mij zo gewenste geit om het gras in de pastorietuin in Gramsbergen kort te houden en een lied dat door de aanwezigen werd gezongen. Diverse groepen gaven acte de présance met grappige, serieuze en soms heel persoonlijke bijdragen. Ik heb van alles genoten. Gelukkig kan ik veel teksten nog eens nalezen. Ook het ‘klankbad’ was heerlijk. Ik mocht een cheque ontvangen. Wat mega-cadeau van de gemeente! Ik zal van dit mooie bedrag geen geit kopen, maar een kleed voor in de huiskamer van de pastorie. Elke keer als ik de wol van dat kleed onder mijn voeten voel –en dat zal toch elke dag wel zijn– denk ik dan aan u.

Moe en vol indrukken kwam ik vrijdagavond thuis. Ik kon de slaap slecht vatten, want ik had de hele nacht nodig om alles te verwerken. Zondag was ik minder zenuwachtig. Maar ook deze ochtend maakte veel indruk op me. Er waren veel gemeenteleden en ook gasten in de kerk. Samen hoorden we het verhaal over het manna in de woestijn, de twaalf stenen als gedenkteken Gods grote daden (Jozua 4) en de twaalf manden brood uit Johannes 6. Lise Giethoorn speelde prachtig op de dwarsfluit en samen baden als zingend onze voorbeden. Na de zegen werden er toespraken gehouden door Tiny Hidding, Jan Ros, Gert Lammers en Leon ’t Hart, waarna ik vele mensen voor het laatst de hand mocht drukken.

Heel veel mensen hebben een bijdrage geleverd aan dit onvergetelijke weekend. Ik wil allen heel hartelijk danken. Afscheid nemen doet een beetje pijn. We gaan apart van elkaar verder en dat is niet leuk. Toch is dankbaarheid mijn voornaamste gevoel. Voor alles wat voor elkaar hebben mogen betekenen in Gods naam.

Het ga u goed.

Hetty Boersma

| in archief.