22 september startzondag

 

voorganger: Ds. Dick van der Vaart

Lieve mensen,

Het is vandaag startzondag. We staan aan het begin van een nieuw kerkelijk seizoen. Kerkenraad, ambtsgroepen, de pastorale wijkteams met de contactpersonen, de cantorij , de koren, de activiteiten van Leeftocht…alles komt weer op gang.

Het lijkt te gaan zoals het al tientallen jaren gaat maar dat is niet het geval. Wie om zich heen kijkt weet het er zijn veel grijze hoofden. De gemiddelde leeftijd van de gemeente is hoog.

Dat is geen ramp. Dat is juist een zegen. Want wijsheid komt met de jaren. Een grijze gemeente is ook een wijze gemeente. Een gemeente van mensen die al een leven lang leven vanuit hun geloof.

Een wijze, grijze gemeente is niet alleen een zegen. Het is in organisatorisch opzicht ook een probleem. Wil je een zo grote wijkgemeente als Hoogeveen – Oost draaiende houden, dan heb je daar vrijwilligers voor nodig : ambtsdagers, contactpersonen, websitebeheerders, een beamteam..noem maar op. En deze vrijwilligers zijn op dit moment moeilijk te vinden. Belangrijke functies moeten nog worden vervuld . We zoeken nog naar een voorzitter van de kerkenraad en een iemand die volgend jaar scriba zou willen worden.

Het leek altijd vanzelfsprekend dat er in je eigen wijk een kerk was war je naar toe kon gaan. Het leek vanzelfsprekend dat wanneer er een aantal ambtsdragers aangetreden waren hun aantal weer met nieuwe ambtsdragers werd aangevuld.

Maar sinds een paar jaar was het niet meer zo gemakkelijk om nieuwe ambtsdragers te vinden . Daar moest je langere tijd naar zoeken. Maar hoe moeilijk ook, na een poosje vond je ze wel ! Nu is het zelfs na lang zoeken moeilijk om nieuwe ambtsdragers te vinden. Het gaat er bijna  op lijken dat het onmogelijk wordt…. Komt het voortbestaan van de gemeente in gevaar ?

De situatie van onze gemeente wordt prachtig verbeeld door het verhaal over de rivier. Lange tijd wonen mensen in een dorp aan de rivier. Ze ervaren het als vanzelfsprekend. Zolang ze zich kunnen herinneren stroomde er water door de rivier en ze kunnen zich niet voorstellen dat dit ooit niet zo zou zijn.

Alle oude verhalen, liederen en gewoontes van de  mensen hadden met de rivier te maken. Elk jaar hielden ze een groot feest ter ere van de rivier. Dan dobberden er ’s nachts in het maanlicht vrolijk versierde en verlichte bootjes op het water….

Maar dan in een bepaald jaar staat het water in de rivier opeens lager dan anders. In het begin proberen de mensen er niet al teveel aandacht aan te schenken:” Het heeft niet zoveel geregend. Het komt wel weer goed. “ Maar het water in de rivier zakte verder. Uiteindelijk staat de rivierbedding droog. Daar zitten de mensen treurig bij de drooggevallen rivierbedding. Daar zitten ze met al hun verhalen en liederen over de rivier.. Daar zitten ze met hun herinneringen aan de vrolijke feesten….

En daar zitten wij als gemeente van Hoogeveen – Oost . Daar zitten wij met onze herinneringen aan twee volle ochtenddiensten, de vele kinderen en jongeren in de dienst, de vele activiteiten. De rivier in het verhaal is opgedroogd. Droogt het kerkelijke leven in onze wijk ook op ?

De kinderen in het dorp aan de rivier leggen zich niet bij de situatie neer. “Laten we de rivier gaan zoeken ! “zeggen ze. Maar hun vaders en moeders zien dat niet zo zitten:  “ Jullie hebben geen idee waar jullie moeten gaan zoeken ! “ zeggen ze. En anderen zeggen: “ Als de rivier nog bestaat zal hij vanzelf weer hier naartoe komen stromen. “

“  Maar we mogen toch wel gaan zoeken ? “  vragen de kinderen ? Uiteindelijk was iedereen het daar toch mee eens. En dan gaan de kinderen op zoek. De reis was lang en moeilijk. Ze liepen over smalle bergpaadjes tot aan de horizon. Ze slaan een hoek om en dan opeens staan ze voor een prachtige waterval, zo helder en zo mooi dat het leek alsof hij rechtstreeks uit de hemel kwam. Het opspattende water glinsterde in het zonlicht. Rond de waterval is het gras prachtig groen en bloeien de mooiste bloemen.

Dit verhaal doet denken aan het verhaal uit Genesis 2 : Midden in de hof van Eden ontspringt een bron en het water uit deze bron verspreid zich via vier grote rivieren over heel de aarde. De bron is de bron van levend water. Het is de bron van God. Het is God Zelf.

Uit de bron komt een overvloed van levend water. Genoeg om vier grote rivieren van levend water te voorzien.

Het verhaal doet ook denken aan de rivier van levend water uit Openbaringen 22 die door het nieuwe Jeruzalem stroomt. Deze rivier ontspringt aan de troon van God.

De Bron uit het scheppingsverhaal, de bron uit Openbaringen 22 en de waterval uit het kinderverhaal zijn verbeeldingen van God Zelf.

 

Wanneer de kinderen in het verhaal de waterval gevonden hebben en de nieuwe bedding van de rivier hebben ontdekt hollen ze naar huis om het goede nieuws te vertellen:  “ We hebben de rivier gevonden ! “juichen ze “ we kunnen een nieuw dorp bouwen in het dal verderop ! “

 

Maar de volwassenen reageren niet enthousiast: “ We kunnen niet verhuizen. Hier heeft ons volk altijd gewoond en zo moet het ook altijd blijven! “ Maar een meisje dat de waterval in al zijn pracht heeft gezien zegt: “ We kunnen hier niet blijven. We moeten dapper zijn. We moeten gaan naar de plek waar het water uit de hemel komt. ! “

 

Het werd heel stil. De mensen keken bang , sommigen waren ook boos. Maar dan staat een oma van een meisje op. Ze pakt haar wandelstok en zegt: “ Ik houd van ons dorp en ik houd van onze oude verhalen. Dat zal altijd zo blijven. Maar als de rivier verhuisd is ga ik met haar mee. Dan hoor ik voortaan daar thuis.

Gemeente, wij worden geconfronteerd met de situatie dat de stroom van ons kerkelijk leven dreigt op te drogen. We lopen het gevaar om somber en mistroostig bij de drooggevallen rivierbedding te gaan zitten. Maar de kinderen uit het verhaal roepen ons op om dat niet te doen. Ze roepen ons op om niet bij de pakken neer te gaan zitten maar om samen met hen op zoek te gaan naar de plek waar het water uit de hemel valt.

Maar waar moeten we die plek zoeken ? De landelijke kerk besloot een aantal jaren geleden om niet bij de pakken neer te gaan zitten maar in actie te komen. Zo ontstonden er meer dan 100 zogenaamde pioniersplekken. Plekken waar men in buurthuizen en cafées vormen van kerk-zijn in het leven probeert te roepen. Plekken waar kerkelijke en niet-kerkelijke mensen kleine gemeenschappen vormen.

Zonder de kerkverlating zou de kerk deze initiatieven niet genomen hebben. Zou het kunnen zijn dat de Heilige Geest hier werkzaam is ?

Vaak zijn mensen pessimistisch over de toekomst van de kerk. Zal de kerk ten onder gaan ? Men meent dat de kerk er niet goed voorstaat. Maar is dat werkelijk zo ?  Staat de kerk er slecht voor ? Zou het kunnen dat de Heilige Geest in wat wij beleven als kerkafbraak juist bezig is met kerkopbouw ? Zou het mogelijk zijn dat we over 100 jaar terugkijken op deze tijd en dan zeggen: Het was een moeilijke tijd voor de kerk maar ze is er jonger en sterker uitgekomen ?

De kinderen uit het verhaal vonden de plek waar het water uit de hemel viel: een waterval, zo helder en mooi dat het leek alsof hij rechtstreeks uit de hemel kwam. Het opspattende water glinsterde in het zonlicht.

Zou het kunnen dat Hoogeveen – Oost een plek is waar het water uit de hemel valt ? Ik acht het mogelijk. Niet alleen mensen zijn op zoek naar de plek waar het water uit de hemel valt. De hemel is ook op zoek naar een plek waar hij zijn water kan laten vallen.

Laten wij proberen die plek te zijn. Laten wij onze harten openen voor Hem.

Amen.

 

 

 

 

 

 

| in Preek van de week.